Scenariusz zna każdy, kto próbował poradzić sobie sam: myjka, godzina pracy, kostka wygląda świetnie. Po miesiącu w tych samych fugach znowu zielono. To nie znaczy, że mycie było nieskuteczne — znaczy, że usunięto tylko część rośliny, która była widoczna.
Mech i chwasty w spoinach nie rosną na kostce, tylko w piasku fugowym między kostkami. Ten piasek z czasem miesza się z pyłem, liśćmi i drobinami ziemi, tworząc podłoże nie gorsze od donicy. Strumień wody zdejmuje zieloną część, ale korzenie zostają kilka centymetrów niżej, w wilgotnym i osłoniętym miejscu.
Dlatego kolejność ma znaczenie. Roślinność usuwamy mechanicznie przed myciem, a nie w jego trakcie. Dopiero potem wchodzi ciśnienie, które wypłukuje ze spoin stary, zanieczyszczony piasek razem z resztkami korzeni. To normalne, że po umyciu fugi są puste — tak ma być.
I tu pojawia się krok, który najczęściej się pomija: uzupełnienie fug świeżym piaskiem. Pusta spoina to zaproszenie dla następnych nasion, a przy okazji problem konstrukcyjny — kostka bez wypełnienia zaczyna pracować i z czasem się rozjeżdża.
Najlepiej sprawdza się piasek stabilizowany, który po zwilżeniu wiąże się w spoinie. Utrudnia kiełkowanie, nie wymywa się przy pierwszej większej ulewie i nie wysypuje się przy zamiataniu. Zwykły piasek jest tańszy, ale przy nawierzchni narażonej na deszcz trzeba go uzupełniać znacznie częściej.
Jeśli mimo wszystko roślinność uparcie wraca w jednym konkretnym miejscu, warto sprawdzić spadki. Stojąca po deszczu kałuża oznacza stałą wilgoć, a przy stałej wilgoci żadne mycie nie da trwałego efektu — to już kwestia podbudowy, nie czystości.
Więcej o samym procesie napisaliśmy przy usłudze czyszczenia kostki, a efekty na różnych typach nawierzchni pokazujemy w realizacjach.
